स्वर्ग

 माणूस मृत्यूनंतर स्वर्ग मिळेल या आशेने आयुष्यभर खूप प्रयत्न करत असतो. कोणी उपवास करतात, कोणी दानधर्म करतात, कोणी तीर्थयात्रा करतात, तर काहीजण देवाला नवस बोलतात. स्वर्ग म्हणजे एखाद्या नवीन हाऊसिंग सोसायटीसारखा आहे, जिथे एक छोटा फ्लॅट मिळवण्यासाठी पुण्याचे गुण जमा करावे लागतात असं वाटतं...

पण एक क्षण थांबून असाही विचार करा...

काय माहित... आपण आधीच स्वर्गातच जगत असू?

सकाळी उठल्याबरोबर आजूबाजूला एकदा लक्ष द्या.

एक बटण दाबलं की अंधार प्रकाशात बदलतो.

दुसरं बटण दाबलं की पंखा फिरायला लागतो.

तिसरं बटण दाबलं की थंड हवा खोलीभर भरते.

नळ उघडला की पाणी वाहू लागतं.

गॅस पेटवला की काही मिनिटांतच जेवण तयार होतं.

खिशातून मोबाईल काढला की संपूर्ण जग तुमच्या हाताच्या तळव्यावर येतं.

हजारो किलोमीटर दूर असलेली तुमची प्रिय माणसं काही क्षणांतच तुमच्या डोळ्यासमोर दिसतात.

इतक्या सगळ्या अद्भुत सोयी... पण आपण यांना खूप सामान्य समजतो. या सगळ्या आपल्या जन्मसिद्ध हक्क आहेत असं वागतो.

एकदा कल्पना करा...

दोनशे वर्षांपूर्वीचा एखादा राजा आज तुमच्या घरी आला, तर कदाचित तो त्याच्या राजवाड्यात परतही जाऊ इच्छिणार नाही.

तो आश्चर्याने विचारेल —

"हे काय?" — गरम पाणी!

"मग हे काय?" — थंड हवा!

"हे काय आहे?" — संपूर्ण जगाची माहिती!

"हे?" — दहा मिनिटांत घरी येणारं जेवण!

तेव्हा तो हसून म्हणेल —

"मी आयुष्यभर राज्य केलं, युद्धं जिंकली, अफाट संपत्ती मिळवली... पण अशा सोयी मला कधीच मिळाल्या नाहीत."

हे खरंच आहे!

आज एक सामान्य माणूसही अनेक सोयींच्या बाबतीत जुन्या काळातील सर्वात शक्तिशाली राजांपेक्षाही जास्त श्रीमंत आहे.

तरीही...

आपण आनंदी नाही.

का?

कारण माणसाला जे मिळालं आहे त्याची किंमत हळूहळू कमी होते.

एसी चालू आहे — आनंद नाही. बंद झाला कीच त्रास जाणवतो.

मोबाईल आहे — आनंद नाही. नेटवर्क गेलं की जग संपल्यासारखं वाटतं.

स्वतःचं घर आहे — समाधान नाही. शेजारच्याचं घर मोठं आहे याचं दुःख.

स्वतःची गाडी आहे — तृप्ती नाही. दुसऱ्याची गाडी मोठी आहे याची चिंता.

म्हणजे माणूस त्याच्या स्वतःच्या स्वर्गात उभा राहून, दुसऱ्याच्या स्वर्गाशी स्वतःची तुलना करून दुःखी होतो.

पण याच पृथ्वीवर अजून एक जगही आहे...

आजही लाखो लोक एका माठभर पाण्यासाठी तासनतास रांगेत उभे असतात.

लाखो कुटुंबांकडे पक्कं घरच नाही.

दिवसातून दोन वेळचं जेवणही नक्की नाही.

मुलांची स्वप्नं शाळेच्या उंबरठ्यावर पोहोचण्याआधीच तुटतात.

अंग झाकायला नीट कपडेदेखील नाहीत.

आपण "सामान्य" समजतो त्या सोयीच दुसऱ्यांसाठी आयुष्याचं मोठं स्वप्न आहेत.

आपल्याला एसीचा रिमोट सापडला नाही की राग येतो.

त्यांना उन्हापासून वाचायला झाडाची सावलीही मिळत नाही.

आपण डाएट चार्ट शोधतो.

ते पुढच्या वेळचं जेवण कसं मिळेल याचा विचार करत झोपतात.

तेव्हा समजतं...

स्वर्ग आणि नरक म्हणजे मृत्यूनंतर मिळणाऱ्या जागा नाहीत...

ते इथेच आहेत... या पृथ्वीवरच... याच शहरात... याच रस्त्यावर... कधी कधी एकाच भिंतीच्या दोन बाजूंना...

एका घराचा मुलगा त्याचा नवीन मोबाईल थोडा स्लो झाला म्हणून कंटाळतो.

समोरच्या घराचा मुलगा ऑनलाईन शिकायला मोबाईलच नाही म्हणून रडतो.

एक माणूस गरम पाणी पाच मिनिटं उशिरा आलं म्हणून तक्रार करतो.

दुसरा माणूस आज पाणी मिळालं तरी पुरे आहे म्हणून देवाला प्रार्थना करतो.

फरक परिस्थितीतच नाही...

फरक दृष्टिकोनातही आहे.

काही लोक वाईट परिस्थितीतही हसायला शिकले आहेत.

तर काही लोक सगळ्या सोयी असूनही तक्रारीतून बाहेर पडू शकत नाहीत.

माणसाची सर्वात विचित्र सवय म्हणजे —

त्याच्याकडे जे नाहीये त्याचा हिशोब तो रोज करतो...

पण त्याच्याकडे जे आहे त्याचा हिशोब तो कधीच करत नाही.

प्रत्येक रात्री झोपण्यापूर्वी फक्त पाच गोष्टी लिहून बघा —

आज मी श्वास घेतोय.

आज माझ्याकडे प्यायला पाणी आहे.

आज मला जेवण मिळालं.

आज मला रहायला एक घर आहे.

आज माझी माणसं माझ्यासोबत आहेत.

कदाचित आपलं आयुष्यच बदलून जाईल.

कदाचित "स्वर्ग" म्हणजे एक जागा नाही... तो एक अनुभव आहे!

तसंच "नरक"ही एक जागा नाही... तो अनुभव विसरून जाणं म्हणजेच नरक!

आपल्याकडे जे आहे त्याबद्दल कृतज्ञ असणं म्हणजे स्वर्ग.

जे मिळालं आहे ते विसरून, तक्रारीतच जगणं म्हणजे नरक.

मृत्यूनंतर काय होतं हे कोणालाच खात्रीने माहीत नाही.

पण जगत असतानाच आपल्याला ही सुंदर पृथ्वी, श्वास घ्यायला हवा, प्यायला पाणी, खायला अन्न, प्रेम करणारी आपली माणसं, एक बटण दाबल्यावर मिळणाऱ्या असंख्य सोयी मिळाल्या आहेत.

इतकं सगळं असूनही जर आपण नेहमीच दुःखात असू...

तर त्यापेक्षा मोठं दुर्दैव कोणतं?

कदाचित देव हसून म्हणत असेल —

"मी तुला स्वर्गातच ठेवलं आहे... पण तू तिथेही तक्रारींचं ऑफिसच उघडलं आहेस!"

म्हणून आजपासून तक्रारी मोजू नका...

"कृतज्ञता" मोजा.

कारण "कृतज्ञता" असलेल्या हृदयातच खरा स्वर्ग असतो. 🙏💐🌷